Team Randesund

Mellom palmar og sand utmed havet

2006-07-28T23:07:00.000-07:00

Turen syng på siste verset, berre goodbyes og turen heim gjenstår. Heldigvis er det på siste verset ein tek skikkeleg i og syng for full hals!

Eg trur dei fleste av oss er einige i at den siste tida har vore den beste. Den siste veka her i Tepic var kanskje hektisk, men viste seg å bli desto kjekkare. Vi fungerar best under press, tydelegvis. No har vi nettopp kome heim frå Puerto Vallarta og "Paradise Village" etter fire fridagar med sol, solseng, meir sol, for lite solkrem og difor solbrent hud.

Ein av grunnane til at det var hektisk her i forrige veke, var den tidlegare nemnte KMV-festivalen (Kairos Mision Verano / "Time of God" Mission Week). Dei som melder seg på, blir sendt ut på gata i Tepic for å misjonere. Rett og slett. Team Randesund og eit team frå San Fransisco var med som deltakarar, på lik linje med dei rundt 90 ungdommane. Du betalar ca. 35 kr. for ei t-skjorte og felles måltid, så ventar det møter og teneste dagen lang.

Deltakarane blir delt opp i grupper, der og vårt team blei splitta. Kvar gruppe skal igjennom tre forskjellige oppgåver: vasking av frontruter, pussing av sko og utdeling av snop på bussar. Gratis. Målet er å kome i kontakt med menneske, fortelle om Jesus og kyrkja, dele ut flyers, osb. Det er begrensa kva du får formidla når du heng inn sidevindauget på ein bil forran raudt lys som snart blir grønt, medan kameraten din kostar skum for harde livet, men sjølve handlinga formidlar noko i seg sjølv, lik Jesus då han vaska føtene til læresveinane.

Det er verkeleg interessant å sjå og oppleve desse frimodige metodene, og ikkje minst gjer det inntrykk når ungdommane går ut i gatene med ei slik glede. Glede! Her er det ingen sure miner, nei, dei er reint hissige på å kome i kontakt med framande. Det er ingen som lurar seg unna, ingen som ikkje gidd, - til og med dei tøffe gutta' spring aggressivt frå bil til bil med kost og svamp, flyers og bodskapen om Jesus. Ja, dei er av dei ivrigste. Dersom du les dette og har jobba med norsk ungdom, høyrest dette mest sansynleg ut som ein fantasi, ein deilig draum. Vi, leiarar, har litt av ei utfordring heime i kalde, borskjemte, innadvendte, alt for rike Noreg.

Parrallelt med KMV deltok vi og på VBS i ei av dei nyplanta kyrkjene. VBS står for Vacation Bibleschool og er to-tre dagar med bibelundervisning, mat og moro for born. Opplegget turnerar frå kyrkje til kyrkje i sommar, og vi var med når bydelen Tierra y Libertad sto for tur. La Fuente har tre nyplanta kyrkjer i Tepic-området, i tillegg til hovudkyrkja, der denne er omlag åtte år gammal.

Vi sto for eit dramastykke i fult piratkostyme blandt pappalmar og kononkuler av isopor, samt hjalp til med mat, lovsong og handarbeid. Det var omlag 80 born inne i det vesle kyrkjerommet på det meste. Desse dagane fekk vi sjå kor mykje du kan gjere med lite, ein verkeleg augeopnar for kravstore nordmenn. Sjølv om kyrkja er vel åtte år gammal er bygget knapt meir enn ei stor garasje sett i norske auge, med plastbord og hagemøblar, betonggolv og dårleg ventilasjon.

Men kven treng vel aircondition og parkett når Jesus er nær og sprell levande meksikanarar lovpriser Gud. Skjeldan har eg kjent Guds nærleik slik eg gjorde under gudstenesta ein av kveldane, det var like før eg gjekk i bakken. Pastor Pochos bodskap er klinkande klar når han ropar til meg i bøn, den rike, kravstore nordmannen eg er: "Use what you've got! You don't need nothing, man! Nothing more! You have it all!". Ja, sanneleg, alt eg treng er ei stor garasje og Jesus.

Når veka var over og både KMV og VBS tok slutt, pakka vi solkremen og satte kursen mot Puerto Vallarta. Ekte ferieby med ekte turistar og ekte turistprisar, så langt frå kvardagen i Tepic du kan kome. Latskap langs bassenget og på stranda, femstjerners hotell med spa, dyrehage, 18 hols golfbane, m.m.

Dei fleste satte stor pris på å kunne slenge beina på bordet nokre dagar, gløyme kva klokka er og stå opp når ein sjølv vil. Kort fortalt kan eg nemne desse episodene frå fire dagar i "Paradise Village":

- Kjetil vann solbrent-prisen
- Jonas blei skikkeleg glad i basengbading
- Sæbjørn gløymte krana på badekaret og oversvømte rommet og gangen utanfor
- Silje og Birgitte hang i fallskjerm etter ein båt i 500 meters høgde
- Kjetil og Sæbjørn slo til saman 280 golfballar frå drivingrangen
- Clemente og Sæbjørn blei dradd ut mot havet av undergåande straumar og måtte reddast med båt
- Anne May møtte ei ekte landkrabbe
- Silje og Sæbjørn sat Noreg på kartet då dei vann både dame- og herreklassen av mageplaskkonkurransen i det store bassenget
- Silje fekk ein vodkabasert drink i premie

Ellers er vi no tilbake i Tepic, og det følest nesten som å kome heim. Dog heilt heime er vi ikkje enno. Turen tek til i morgon kveld, med buss til Mexico City og fly vidare sundag kveld.

Dersom du vil be for oss, treng vi sjølvsagt beskyttelse under heimreisa, og då spesiellt familien Breistein. Buss og fly er ikkje favorittaktiviteten når du heiter Jonas, er 1½ gammal og ikkje får eige sete. Be og for Colin i Canada, at han og familen og kjem trygt heim. Takk!

Her kjem nokre fleire bilete frå Kjetils kamera:

På veg ut i felten i van

Krokodillesafari

Skummelt og fint på ein gong

Undervisning for born

Nokon tok ei utflukt til Aarons ranch

Der prøvde vi zipline

Silje i fri flyt

Viva México!

Howdy!

Nokre amerikanarar gjer stas på oss

Slå på ringen (igjen)

Kunst på høgt nivå

Gruppebilete i hagen til Lili

Pastor Pocho

Frå kyrkja i Tierra y Libertad

Silje Sabeltann

Typisk setting under VBS

Gjenbruk av flasker

Kaptein Daltveit

Overlast er eit framandord i Mexico

Indianarborn

Aaron har draget

Bilete og "day off"

2006-07-18T16:50:00.000-07:00

Det er ikkje alltid like lett å sjå for seg korleis noko ser ut berre ved å lese. Her kjem nokre highlights frå Kjetils kamera, frå starten av turen fram til 10. juli. Trykk på bileta for ein større versjon.

På marked i Mexico City

Regn i Mexico City

På metroen i Mexico City

Søvnig på bussen mot Tepic

Vegen vi går til kyrkja mange ganger kvar dag

Anita og sonen Elias (parykk, ja)

Minimisjonær

Jonas har draget

Everybody wants Jonas

Jonas er eksotisk

Utdeling av matposar

Mange hus, kun ein pose

Hjarteknusar

Utsikt over tepic

Mexikanske vener lagar piña colada

Sløv Colin

Død Kjetil

?

Gruppekos utanfor Wal Mart, Tepic

Colin talar, Clemente oversetjer

Preach it, brother!

I felten: pølsesteiking

Birgitte, Ester og Silje?

Mexikanske og amerikanske frivillige?

I ei av dei nyplanta kyrkjene

Slå på ringen

Morgonmøte i hovudkyrkja

Kveldsmøte i hovudkyrkja

Ellers var vi som sagt i Guadalajara i går. Alle tiders, dog det å reise som gruppe har sine sider. Delte meiningar og forskjellig tempo fører til venting og frustrasjon, men vi er vel alle einige at det var ein flott dag i ein flott by! Guadalajara er Mexicos "second capitol", og nest største by. Vi merka fort at det er ein annan type folk der, dei er rikare, lysare, heile byen er litt som ein bit av Europa.

Gårsdagen heiter "day off" på timeplanen, men eg har vel skjeldan kome heim så trøyt som i går. Det blei ekte "shop 'till you drop", som Kjetil seier. Vi reste bort på sundag og fekk difor heile dagen i byen, på det gigantiske markedet og i kjøpesenter. Det heile endte med middag på ein ekte mexikansk restaurant, der underteikna åt sjefsretten på 1kg biff, før vi køyrte heimover til Tepic.

I dag har vi stort sett kost oss i huset, hatt ei teamsamling og bøn i grupper. Denne veka blir hektisk, då ungdomsfestivalen "KMV", startar i dag. Den fokuserar på loka misjon, og sender alle påmeldte ungdomar ut i gatene for å evangelisere på forskjellige måtar. Mykje praktisk arbeid som pussing av sko og vasking av bilete, samt workshops og møter i kyrkja. Vi har ikkje noko ansvar her, men deltek på lik linje med ungdommane. Spanande!

Halvvegs

2006-07-16T15:36:00.000-07:00

Mellom måltid, aktivitetar og stengetid her på kaféen må eg lure meg ned på stolen i korte perioder, prøve å lappe saman eit innlegg over tid. Så mange opplevingar, så mykje å skrive om. Vi har det rett og slett muy bien!

07:30	Stille stund
08:00	Møte ang. stille stund
08:30	Frukost
09:00	Aktivitet/oppgåve
13:30	Lunsj
16:00	Aktivitet/oppgåve/gudsteneste
19:30	Middag
21:00	Teamsamling (annankvar dag)

Virtual Mexico
Grunnen til når du vaknar kan vere så mangt. Sidan du neppe er utkvilt og difor vaknar av deg sjølv, er det mest sansynleg bjeffing frå ein laushund. Eller kanskje kjenningsmelodien til ein av propanselgarane, store bilar med gassflasker på lasteplanet og megaofon ut frontruta. "Gaaaaas!", frå klokka halv seks og utover. I det siste har det blitt meir vanleg med vekking, så det kan faktisk vere Silje eller Inger Malene på døra. Det er i alle fall på tide å stille seg i dusjkø.

Etter å ha klemt inn både dusj og stille stund på ein halvtime, set du deg ned ved kjøkenbordet saman med resten av teamet. Nokon deler det dei har lest, noko dei har følt, tenkt, kanskje ei oppmuntring. Teamet ber saman, og legg dagen i Guds hender. No er det fem minutt til frukost, akkurat den tida du treng til å gå til kyrkja.

Som om du ikkje er groggy og tørst nok frå før, får du nachos og brune bønner til frukost. Flaks. Heldigvis er det noko nytt kvar dag. Det er litt rart å ete midt i kyrkjesalen, spesiellt når eit par amerikanske ungdommar sparkar fotball under galleriet og lovsangsbandet øver på scena samtidig. Du får i alle fall i deg bønnene og varma opp engelsken din, då tre nasjonar er representert rundt bordet.

Klokka ni set du deg i ein av kyrkja sine vans. Digre, amerikanske "familiebilar" med kapasitet opp til 14 personar. Sjåføren er den same kvar dag, kan engelsk, og blir omtrent del av teamet. Gode vener. Fantastiske folk! Turen går ut i felten, på humpete vegar opp fjellsidene på jakt etter ufrelste indianarar, til ungdomsfengeslet, til parken for å møte borna frå den kristne barneheimen, til ei kyrke for å male eller luke, - det varierar veldig. Du har med deg ein fotball, ein frisbee og rekvisitar til undervisning.

Etter lunsjen, tilbake i kyrkjesalen, har du ein time siesta. Då skjer det som regel ingen ting, og du får slappa av, lest i Bibelen, henta klé på vaskeriet og ete ein Oreo-is. Så er det ut igjen. Klokka er fire, og du blir plukka opp av vanen utanfor teamhuset. Nye eventyr, nye inntrykk.

Alt etter kva dag det er blir middagen før eller etter gudstenesta. Onsdagar og fredagar er det møter på kvelden, og sidan kyrkjesalen blir brukt til absolutt alt, må matinntaket settast på vent. Men den som ventar på noko godt, ventar ikkje forgjeves. Maten er alltid nydeleg, servert av smilande mexikanarar som praktisk tala bur på kjøkenet for di skuld.

Sliten i kroppen og svett i skjorta er det naturleg å legge seg, sidan programmet er over, men det er no Anne May finn fram is og brus og alle inviterte gjestar kjem ned til teamhuset. Sjåføren er sjølvsagt der, amerikanarar som har praksis i kyrkja, ho som hjalp deg å oversette talen under gudstenesta, m.fl. Veldig koseleg!

Vanlegvis går det greit å få sove, men akkurat i dag måtte nokon sjølvsagt leige festlokalet rett over gata. Bryllaup. Flott. Den meksikanske tradisjonen med "la banda" gjer sitt inntog: kvitkledde menn med svulstig vokal, klarinettar, trompetar, tromboner, store lunger og ein enda større tuba. Værdas største tuba, faktisk. Tequilaen sit laust og glasrutene ristar, det heile er ein parodi. Utan øyreproppar er du ille ute.

God natt!

Dineros
Både tidsskjemaet og den virtuelle dagen er veldig omtrentlig. Heldigvis varierar alt, så dagane ikkje blir til rutiner. Veldig bra. Når vi ein skjeldan gong har ein bolk med fritid tek vi gjene taxi til byen for å handle ting vi meir eller mindre treng. Prisnivået her er skummelt lavt til tider! Nokre eksempel:

Taxi kor som helst i Tepic	11 kr.
15 min. på internettkafé	1 kr.
Snytgod heimelaga is, tre kuler	5 kr.
0,6l brus, f.eks. Coka Cola	4 kr.
Tallerken med sjømat	45 kr.
Taco med valfritt innhald	5 kr.
Å vaske alt du har med deg	20-30 kr.

Som de forstår strekk pengane ganske langt her nede. Ei krone er verdt rundt 1,8 pesos, så vi delar på to og legg på litt. 20 pesos er 11 kr. Enkelt. Sko er populært, då merke som Puma og Adidas har fabrikkar her. Sjå for deg 80-90% avslag på nye modellar som seint- eller kanskje aldri når Noreg.

Crew
Vi er ikkje åleine som utanlandsk team, - La Fuente Minesterios har til ei kvar tid to, tre team i omløp. Alle med stramt program. Nokon er 12-13 personar, andre er over 40. Nokon er her ei veke, andre opp til 10 dagar, og så har du oss: ein månad. Vi ser team komme og gå. Alle vi har møtt til no har vore frå USA, men dei får og inn team frå Canada.

I tillegg til dei frå utlandet har La Fuente ein heilt fantastisk gjeng her i byen. Åtte pastorar, nokre få lønna arbeidarar, og ein stor gjeng med frivillige. Desse menneska har ein energi, eit lynne og ei givarglede som er heilt enorm! Verkelege førebilete for oss trøyte, kalde nordmenn, - her har vi verkeleg noko å lære. Det er så inspirerande å sjå ein slik levande kyrkjelyd! Dette blir hyppig diskutert innad i teamet, ja, vi er heilt betatt. Viss eg måtte velge kun ein ting å ta med meg heim, hadde det blitt mexikansk blod i årene!

Det er mange utfordringar som kjem i tillegg til dei faktiske aktivitetane. Varmt vér, trøyte bein og ustabile magar er nokre få eksempel. Til no har vi berre hatt eit par tilfelle av alvorleg sjukdom, men det meste går fort over. Som ein del av leiartreninga skiftar vi på å vere "dagens sjef", og det byr på utfordringar både for sjefen sjølv og for dei rundt. Det er ikkje alltid like enkelt å gi/motta ordrer, så her har vi alle noko å lære.

Nokon av oss har blitt spesiellt utfordra på det å stå for program. Colin har talt i ei av dei nyplanta kyrkjene, Anne May, Inger Malene og Birgitte har eit opplegg for born, Silje og Sæbjørn har talt og holdt vitnesbyrd i ungdomsfengselet, Kjetil har delt liv i ei gruppe for menn, og samla ber vi stadig for familiar og enkeltmenneske både ute i felten og inne i kyrkjene.

Om ein time reiser vi til Guadalajara, Mexicos nest største by. Der blir vi til i morgon, fridagen vår, saman med to vener/sjåførar/tolkar. Framover er det sommarleirar for born på programmet, så neste veke blir hektisk.

Det blir diverre lite tid til å skrive. Eg skal prøve å oppdatere hyppigare framover, og ikkje minst få ut nokre bilete. Bønnetema er dei same som før. Takk for all støtte!

Desse er med

2006-07-02T11:41:00.000-07:00

Frå venstre:
Kjetil Breistein (28)
Anne May Breistien (27)
Sæbjørn Dahle (23)
Rune Daltveit (22)
Colin Atkinson (29)
Birgitte Mo Olsen (17)
Silje Brattland (17)
Inger Marlene R. Gregersen (20)

Ho med flagget og han med babyen er våre mexikanske vener Anita og Clemente Duran. Dei er våre næraste kontakter her nede og var leiarar for oss dette siste halve året før turen.

I tillegg har Kjetil og Anne May med seg vesle Jonas på 1½ år!

Førsteinntrykk

2006-07-01T13:27:00.000-07:00

Sjå for deg at du står i eit gatekryss. Husa er måla i sterke fargar, krydderlukta riv i nasa, bilane tutar. Ein gjeng skjeggete karar i cowboyhattar rir forbi medan dei skrik ut spanske gloser, og frå gatekaféen høyrer du trompetar og latinske rytmer. Filmscene? Klisjé? Nei, - Mexico!

Eg tek meg sjølv i å le av kor mexikansk Mexico faktisk er. Det er spesiellt å kome til eit land som er så kulturelt reint, så ekte. No sit eg i på ein internettkafé i Tepic, eit gatehjørne med nokre slitne datamaskiner og tastatur utan æøå. Alle menyar må tydast og oversettast, norske bokstavar må klippast ut og limast inn, men heile situasjonen er tross alt utruleg sjarmerande.

07:00-08:20	Kristiansand - Oslo (SAS)
09:40-11:40	Oslo - Frankfurt (SAS)
14:10-05:00	Frankfurt - Mexico City (Lufthansa)

Vi er med andre ord vel framme! I påvente av jetlag og akkutt søvnmangel er vi framleis i godt humør og ved god helse. Konsekvensane av å flytte på netter og morgonar vil treffe oss litt forskjellig, men det tek vi som det kjem, og hugsar spesiellt på dei som hadde ein maskot på 1½ år i fanget heile vegen.

Vi kom til Mexico City rundt klokka 22:00 lokal tid. Byen ligg sju timar bak Noreg, så i praksis var klokka meir som 05:00, men det hindra oss ikkje i å få bakoversveis og hakeslepp om kvarandre i det vi innser at husa vi har flydd over dei siste 15-20 minutta er ein og same by! Mexico City er gigantisk!

Nokre kjappe fakta:
- byen ligg ca. 2300 meter over havet
- 18+ mill. innbyggarar
- 5 mill. av desse er europeiske immigrantar
- det var OL her i 1968
- metrosystemet er værdas største

Etter å ha tatt ut 2000 pesos kvar (1 krone = ca. 1.8 pesos) tok vi taxi heim til Clemente Durans tante Letti og onkel Lorenzo. Brorparten av huset deira minnar mest om ein bakgård/gang/garasje/hage, men veldig koseleg med planter, tre og fuglar i bur over alt. Spesiellt. Det er rart å sjå den relativt lave standarden kombinert med heile fem TV-apparat, X-Box, DVD-spelarar, osb. Vi finn sengene våre ganske omgåande og nyt innandørs fuglesang dei få sekunda det tek oss å sovne.

Eg blir frivillig med Clemente og tante Lettis søster ut for å handle frukost neste morgon. Lokale mexikanske daglegvarebutikkar viser seg å vere små rom rett inn frå gata, med ein mann bak eit gitter. Han sel stort sett chips, brus og snop, samt nokre få skikkelege matvarer som lyst brød (luft med skorpe rundt), lyse rundstykker, egg og ost. Det er sistnevnte vi er ute etter. Så går vi vidare til eit hol i veggen. Innanfor står det ein mann og ei juicepresse. Vi bestiller fem liter appelsinjuice og mannen med juicepressa set i gong. 20 minutt tok det, medan vi står på fortauet og ventar. Eg tok til å fatte omfanget av begrepet "Mexico-time". Det er forresten verdt å vise logoen til Mexicos største brødprodusent:

Seinare testa vi ut metrosystemet og rusla litt rundt downtown, før ungdomspastor Colin Atkinson blir henta på flyplassen. Han skal vidare til heimlandet Canada om to veker, og reiste difor med eit anna flyselskap. No er teamet komplett, og vi set oss på bussen mot Tepic, vel 10 timar mexicansk kjøring frå hovudstaden.

No er vi altså her, - framme! Det er her vi skal bu, jobbe, sove, ete og fungere ein månad framover, i regi av La Fuente (Kilden), kyrkja som Clemente og Anita høyrer heime i. Meir om livet her i Tepic kjem i neste innlegg. Spør gjerne spørsmål, som sagt, i kommentarfeltet eller på mail. Hasta luego!

Testing 1, 2, 3 ...

2006-06-27T23:53:00.000-07:00

Velkommen! Dette er bloggen som skal halde foreldre, vener og andre interesserte oppdatert om kva Team Randesund opplever i Mexico den neste månaden.

Eg heiter Sæbjørn, og har fått ansvaret for å skrive heim, eller rettare sagt: oppdatere denne bloggen. Vi får håpe de ikkje har problem med å lese nynorsk. Eg vil prøve å skrive nye innlegg så ofte eg kan, minst ein gong i veka, då nettstadar som mkirken.no og nmu.no skal bruke det eg skriv på sine sider.

Vi reiser i morgon, torsdag 29. juni, klokka 07:30. Så blir vi hovudsakleg i Tepic, Mexico, fram mot heimreise 31. juli.

Veldig hyggeleg dersom du følger med på denne bloggen, skriv nokre kommentarar, fortel andre om den, og sist med ikkje minst: ber for oss! Be mot sjukdom, konflikter og alt som hindrar oss i å møte Gud. Be for godt humør og pågangsmot, utfordringar og personleg utvikling, team spirit og Guds nærleik. Takk!

Det er freistande å skrive langt no, allerede, før vi har reist, men eg skal runde av med eit tips: eg kjem til å vere på internett langt meir enn dei andre på teamet. Dersom du vil kontakte nokon av oss er difor det kjappaste å skrive ein mail til team@legendarisk.com. Den kjem eg til å sjekke regelmessig, og skriv ut mailar som er til andre medlemmar av teamet. Ellers reknar vi med at kvar enkelt får sjekka mail maksimalt ein gong i veka.

Det var starten. I morgon reiser vi. Følg med!